Twee weken chaos

Op 16 augustus was het zover, dan ging een kruispunt op één van de drukste wegen in Dendermonde op de schop.

Op 29 augustus zou het terug open moeten zijn en zouden fietsers daarbij vlotter en veiliger het kruispunt moeten kunnen oversteken.

De werken gaan in elk geval redelijk vlot vooruit. Zonder al te veel problemen zouden fietsers op de eerste schooldag binnenkort een veiligere verbinding moeten hebben tussen Baasrode en Sint-Gillis-Dendermonde. Ik ben benieuwd naar het eindresultaat.

Fiets

De vriendin heeft in Kameroen nooit leren fietsen. Nu ze hier op zoek is naar een job, merkt ze dat dit voor werkgevers toch een handicap blijkt te zijn.
Ze beschikt ook niet over een rijbewijs, waardoor ze momenteel aangewezen is op het openbaar vervoer en dat is hier lokaal niet al te best afgestemd op de grootste bedrijvenclusters.

Omdat ik vind dat je eerst moet kunnen fietsen en ervaren moet hebben wat het is om jezelf als fietser in het verkeer te bewegen voor je met de auto leert rijden, hebben we besloten om op korte termijn haar het fietsen eigen te maken.

Ik heb tweedehands een fiets op de kop kunnen tikken, die ideaal is om mee te leren rijden. Beetje roest hier en daar, maar niet te veel. Een beetje vallen kan dus geen kwaad. Verder is hij prima in orde.
Een paar nieuwe banden erop, omdat de oude verduurd waren, en hij kan weer een tijdje verder.

image

De eerste twee weken heeft ze vooral geoefend om haar evenwicht te leren houden: met de voeten op de grond, de fiets als een loopfiets gebruiken.

Daarna leerde ze één van de voeten op een pedaal zetten, terwijl ze zich met de andere afduwde.
Van daaraf was het slechts een zeer kleine stap om ook de tweede voet op de pedaal te krijgen en te beginnen rondtrappen.

We hebben ondertussen al een paar kleine tochtjes onderkomen in de omgeving op rustige landbouwwegen en jaagpaden langs de rivier. Het is voor haar nog wennen aan auto’s of andere fietsers op de baan. De paniek slaat dan toe en dat heeft meteen een weerslag op de stuurvaardigheid, die best wel goed is als ze op haar gemak fietst.

De komende week heb ik vakantie. Als het weer een beetje mee wilt werken kunnen we alle dagen proberen en ritje te maken. De dochter kan achterop bij mij, zo kunnen we er alle drie van genieten.

Van zodra ze die paniekaanvallen kan onderdrukken wil ik haar een aantal interessante fietsroutes leren kennen en haar meteen ook het verkeersreglement op enkele punten toelichten.

Beetje bij beetje zou ze zo toch haar radius en zelfstandigheid moeten kunnen vergroten. Ik kijk er wel naar uit om haar te zien fietsen zonder angst en hoop dat ik daar mijn steentje toe kan bijdragen.

Kitty, Daisy & Lewis – The third

image

image

image

Enkele weken geleden had ik het hier nog over Kitty, Daisy & Lewis. Dinsdag ontving ik hun album ‘The Third’, samen met ‘Shangri La’ van Jake Bugg en ‘Stay gold’ van het Zweedse First Aid Kit.

Over Jake Bugg en First Aid Kit heb het later nog wel eens een keertje. Die artiesten waren voor mij al een certitude, waar ik tot enkele weken geleden nog nooit gehoord had van Kitty, Daisy & Lewis, ondanks dat ze in 2012 op rock Werchter gespeeld hebben.

De band bestaat uit twee zussen en een broer uit het geslacht Durham. Alle drie multi-instrumentalisten en met een enorme muzikale bagage. Op optredens zouden naar verluidt ook vader en moeder mee op het podium staan. De muziek zit hen dus in de genen.

Deze plaat neemt je mee op een inspirerende reis langs o.a. blues, rock-n-roll, gospel, soul, funk, ska, disco en zelfs even terug naar de sixties. De hele plaat heeft een sterk retrogevoel over zich, maar zit verdomd goed in elkaar. Muzikaal perfect uitgevoerd, aangename nummers, fijne teksten. Het geheel klopt en klinkt oprecht en authentiek.

Het trio neemt ook nog volledig op analoge wijze hun muziek op, wat heden ten dage stilaan een uitzondering wordt, maar bij audiofielen wel een streepje voor heeft. De klank van het vinyl (in mijn geval in een beperkte witte oplage), is dan ook erg aangenaam.

Lewis blijkt ook een DJ te zijn die draait met 78-toeren platen. Hun albums zijn, wat in deze achtergrond minder verwonderlijk is, naast digitaal en op vinyl ook op 78-toeren plaat te verkrijgen.

Een eigenzinnige band met eigenzinnige muziek, maar net dat is hun sterkte. Ze hebben er een fan bij hier.

The Touré-Raichel Collective

image

Via een proefabonnement op high-resolution streamingdienst Tidal kwam ik bij The Paris Session uit van de Malinese gitarist Vieux Farka Touré (zoon van de betreurde Ali Farka Touré, die o.a. samen met Ry Cooder een Grammy won voor het album ‘Talking Timbuktu’ en later ook nog eentje voor ‘In the heart of the moon’ met Toumani Diabaté) en de Israëlische pianist Idan Raichel.

De plaat is bijzonder mooi en moeilijk in een hokje te steken. De Malinese blues speelt uiteraard een rol, maar daarnaast is er ook een vleugje jazz, folk, wat afrobeat ritmes, en vele andere subtiele en minder subtiele invloeden waar te nemen. Het levert een zeer eclectisch en verfrissend geheel op.

Mijn abonnement op Tidal heb ik ondertussen al een tijdje opgezegd, wegens te duur en geen mogelijkheid om te streamen naar mijn versterker, maar deze plaat is een blijvertje voor mij en kon daarom ook niet ontbreken in mijn collectie.

Voor mij persoonlijk bij het beste wat ik de laatste jaren zoal gehoord heb.

Twijfels

Ik ben gezegend (nou ja) met een sterrenbeeld waarbij twijfel ingebakken zit.

Het komt dus regelmatig voor dat ik mezelf en andere dingen in vraag stel. Mijn huidige twijfelbui heeft te maken met het al dan niet houden van mijn auto.

In december nog een groot onderhoud gehad voor om en bij 900 EUR. Ondertussen is de auto al twee weken binnen in de garage. Gloeibougies versleten. De bougies kosten niet veel in aankoop, maar is wel vier uur werk om ze te vervangen.
Bij de vervanging blijkt de koelvloeistof te lekken en ook de waterpomp daardoor schade opgelopen te hebben. Twee nieuwe onderdelen en vier en een half uur extra werk.

De auto is ondertussen zeven jaar oud, heeft 165.000 km op de teller, maar aan dit tempo onderdelen moeten blijven vervangen wordt financieel onhoudbaar. En geld voor een andere auto hebben we niet. Ik begin dus stilaan te overwegen om deze auto van de hand te gaan doen bij een volgend groot euvel. Lokaal kan ik met de fiets wel weg, op grotere afstand kan openbaar vervoer en Cambio voor ons eventueel wel interessant zijn. Wordt allicht vervolgd.

Rockland

Een band waarbij het geen 3 CD’s geduurd heeft voor ik hen leerde kennen is Katzenjammer. Geen Zweedse meiden, maar een Noors kwartet deze keer. Hun muziek is een mengeling van pop en folk. Doorgaans erg vrolijke muziek. Hun derde plaat Rockland maakt hierop geen uitzondering.

Lady Grey is hun eerste single uit dit album.  Op 24 maart 2015 komen ze naar Het Depot in Leuven. Ik kan er zelf helaas niet bij zijn, maar hou dit zeker nog in het achterhoofd voor een volgend bezoek van deze groep aan ons landje.

Katzenjammer

Reanimatie

Deze blog is al een tijdje inactief. Te lang zelfs naar mijn aanvoelen.

Het initiële opzet omtrent de verhuis naar Zweden is wat achterhaald. Het leven heeft me ingehaald en enkele extra drempels ingebouwd. Ik heb het idee nog niet opgegeven, maar wel uitgesteld voor onbepaalde tijd.

Terwijl ik dit typ maakt de baby van de gelegenheid gebruik om de krantenkorf leeg te halen. Ik maak te weinig tijd vrij om te schrijven, maar de tijd die ik heb gaat naar mijn kleine oogappeltje.

Verder ben ik nogal actief op twitter, iets minder op facebook en G+, en heb ik soms (onterecht) het idee dat een blog mij nog weinig meerwaarde biedt. De uitdaging is om hier de dingen te vertellen die ik elders niet kwijt wil of kan.

Ik ga proberen om daar nu toch meer tijd voor vrij te maken.  Wordt vervolgd.

Het kind van de rekening

De Belg, of de Vlaming – ik wil daarin neutraal blijven – heeft zo zijn gevoeligheden. Naast zijn identiteit is ook verkeer en mobiliteit – en dan vooral het gebrek daaraan – er daar eentje van.

In 2013 stond er een record aantal km file op onze wegen. Daar wordt over geklaagd, want daar blijkt ook een economische kost aan verbonden te zijn, al blijkt die in de praktijk dan toch weer moeilijk in geld uit te drukken.

Vaak wordt naar de overheid verwezen om het fileprobleem op te lossen, omwille van de economische kost. Die overheid komt nu met een proefproject rond rekeningrijden en de reacties allerhande barsten los, ondanks dat het rekeningrijden al zijn nut bewezen heeft in Londen (congestie verminderd met 30%, verkeersvolume gedaald met 18%, zelfde aantal bezoekers in het centrum door een overschakeling van 50-60% naar het openbaar vervoer) en Stockholm (gewenste daling 10-15% verkeer tijdens de spitsuren, reële daling 22%). Voor de sceptici, u kan de cijfers nalezen in dit rapport.

Als er een kost verbonden is aan filerijden (en volgens de uitdrukking ‘tijd is geld’ is die kost er ook), waarom zou die kost dan niet mogen doorgerekend worden aan de mensen die het tijdverlies veroorzaken? Zijnde elk voertuig dat op hetzelfde moment hetzelfde traject wilt afleggen, waardoor de capaciteitsgrens van ons wegennet overschreden wordt. Op snelwegen kan één rijstrook zo’n 1800 tot 2200 voertuigen per uur verwerken, op secundaire en lokale wegen daalt dit aantal sterk omwille van verkeerslichten, rotondes, in- en uitvoegen bij parkeren, afslagmanoeuvres, enz.

Wie draagt de verantwoordelijkheid voor de files? Het is moeilijk om de verantwoordelijkheid voor files aan één organisatie toe te schrijven. Elke werknemer die zich tijdens de spits verplaatst, doet dat omdat hij zich van zijn huis naar zijn werk moet verplaatsen. Je kan als individu kiezen om dicht bij je werk te gaan wonen, maar dat is niet voor iedereen mogelijk en de kans is klein dat bij tweeverdieners je allebei dicht bij je werk kan wonen. Een goed alternatief is dan om in de buurt van een belangrijk openbaar vervoerknooppunt/station te gaan wonen, waar veel mensen nu een plaats zoeken die niet te ver van de op- en afrit van een snelweg ligt.

De voorwaarde daarbij is dan wel dat ook het werk vlot bereikbaar moet zijn met het openbaar vervoer. Veel bedrijventerreinen zijn dat niet. Deels door de aard van hun bedrijvigheid en de grootschaligheid van de percelen, deels ook door een gebrekkige ruimtelijke ordening in het verleden waar er met de bereikbaarheid van dergelijke sites te weinig rekening gehouden is.

Veel werkgevers hebben echter ook boter op het hoofd door een slechte locatiekeuze voor hun bedrijf. Een kantoor met 50 of meer personeelsleden dat gevestigd is in een gerenoveerde hoeve op het platteland, eist door haar ligging dat mensen met de auto komen, omdat er geen openbaar vervoer mogelijk is naar die locatie en het personeel van te ver gerekruteerd wordt om met de fiets te kunnen komen.

Als een slecht gelegen onderneming zich niet herlocaliseert, als personeelsleden niet kunnen verhuizen, als er geen openbaar vervoer is tussen de woonplaats en het werk, dan zijn er voor die mensen momenteel weinig alternatieven beschikbaar voor het gebruik van de auto, maar dan is het ook wel belangrijk dat die mensen hun verplaatsingen zo vlot mogelijk kunnen doen.

Toch zijn er heel wat anderen zijn die momenteel wel nog onnodige verplaatsingen maken. De auto voor woon-werkverkeer gebruiken op minder dan 5 km, bijvoorbeeld. Of op afstanden tot 3 km om naar het station te rijden. Of, godbetert, over een afstand van 200 meter om de kinderen aan de schoolpoort te gaan afzetten en terug het blokje om naar huis te rijden (geloof het of niet, dit zijn reële voorbeelden uit de praktijk).

Er staan bij ons verder geen limieten op het gebruik van een bedrijfswagen buiten de werkuren. Mensen gebruiken die ook in het weekend, of om op reis te gaan. Een woon-werkabonnement voor de NMBS dat door de werkgever wordt vergoed, laat dergelijk gebruik niet toe. Of een tankkaart van het werk: waarom zou je nog een ander vervoermiddel overwegen als je het gebruik van je voertuig niet gewaar wordt? Veel van die maatregelen werken het gebruik van de auto in de hand, ook op ogenblikken en afstanden dat dit niet echt nodig is.

Dit oneigenlijk gebruik van auto’s belast mee het (meestal lokale en/of secundaire) wegennet en veroorzaakt ook daar mee congestie, geur- en lawaaihinder, parkeeroverlast, onveiligheid, enz. Dit heeft niet enkel een economische, maar vooral ook een maatschappelijke en dus sociale kostprijs.

Het is dat oneigenlijk gebruik waar rekeningrijden een verschil in kan gaan maken. De vervuiler betaalt. En dat is in mijn ogen geen asociale maatregel. Er komt plaats vrij op het wegennet voor de mensen zonder alternatief, die voor die luxe een bedrag betalen. Er komt meer bewegings- en ademruimte in de centra. En ondertussen beginnen bedrijven/mensen misschien ook meer rekening te houden met de keuze van de woonplaats of de locatie van hun kantoren.

En de sociaal zwakkeren in de samenleving dan? Een groot deel onder hen heeft zelfs niet de luxe om een auto te hebben, laat staan een bedrijfswagen of tankkaart. Uiteraard moet er gekeken worden dat deze mensen de verplaatsing van en naar het werk nog kunnen maken om niet helemaal af te glijden, maar dit is allicht niet de grootste groep gebruikers die bij het rekeningrijden zal belast worden.

Als er tegelijkertijd (en waarom ook niet deels gefinancierd door de opbrengsten van het rekeningrijden) aan de kwaliteit van de alternatieven gewerkt kan worden (realisatie van fietssnelwegen en een goed uitgebouwd lokaal fietsnetwerk, betere openbaarvervoerverbindingen op regionaal niveau), dan heb ik er nog hoop in dat het misschien toch nog goed kan komen.

Laat ons het kind niet met het badwater weggooien door het argument dat de sociaal zwakkeren het kind van de rekening zullen worden.